:|

دارم کم کم می فهمم چرا با خارجی ها راحت تر می شه دوست شد و دوست موند. به یک دلیل! حرف تو را همون طور که هست می شنون! هر حرفی همون معنی رو داره که داره و دل هر کلمه که بشکافی، هزار معنا نهان نمی بینی! به همین دلیل نه تعارف بیجا می کنن که توش بمونن (مثلا اینو می خوای؟ نه؟ باشه!)، نه از خودشون فداکاری لفظی در می کنن که بعدا سرت منت بذارن. اصولا راحت و بدون رودروایسی می گن دلم نمی خواد اینکار رو بکنم. فیبی رو یادتونه I wish I could, but I don't want to!!! آدم تکلیفش روشنه، می دونه چه برخوردی بکنه و می دونه چی انتظارش رو می کشه! اما ایرانی ها! الان یاد یه کاریکاتور بزرگمهر حسین پور افتادم. یه خانواده ای می رن خواستگاری. وقتی برمی گردن همه مخالفن. دلیل مادر داماد اینه که مادر عروس بهش جلو همه گفته بز!!! همه شیش تا فیوز می پرونن و توضیح می خوان. مادر داماد میگه مگه ندیدی هی به من می گفت بفرمایین میوه! منظورش این بود که من خر بزم دیگه! این جمله اون موقع ها کلی منو خندوند. اما خیلی درسته! واسه من که نونصد بار اتفاق افتاده!