The Dead Don't Tie

Director 
Jim Jarmusch
Starring
Bill Murray
Adam Driver
Danny Glover
Tilda Swinton

همکار امریکایی هروقت من قربون صدقه فیلم های جارموش می رم، می گه ایرانی ها کلا از جارموش خوششون میاد.  چی اش انقدر برای شما جاذبه داره؟ اما این اولین باره که من قصد ندارم فیلم رو دوباره ببینم.  البته فیلم لحظه های خوبی داره و موسیقی اش طبق معمول حرف نداره اما یک واکنش واضح به وضعیت سیاسی امریکاست و  همین به فیلم ضربه زده. با همه اینها میشه ار شوخی های فیلم با فیلم های زامبی  ای لذت برد.  ادم درایور رو تحسین کرد که می تونه به شکل قانع کننده ای به هر فرمی دربیاد و بیل موری! دنی گلاور!!!   

Bad Times at El Royale

Director
Drew Goddard   

Starring
Jeff Bridges
Cynthia Erivo 

2:21, USA, 2018

یک فیلم چرخشی با فیلمنامه خوب و بازی های عالی. اگر فیلم هایی که داستان رو تکه تکه و از دید آدم های درگیر روایت می کنند و هر روایت چیزی اضافه می کنه یا تغییر می ده، از این فیلم لذت خواهید برد. یک ساعت اول طولانیه، اما به محض اینکه شخصیت ها معرفی می شوند (و  البته فیلم کلی شخصیت داره!) ریتم سریع تر می شه.  با وجود اینکه در حال حاضر قصد تماشای دوباره اش رو ندارم، از همین حالا می تونم بگم از اون فیلم هاست که کلی سمبل و موتیف و ریزه کاری تو تماشاهای دوباره به چشم بیاد. فیلم خوبیه و ارزش دیدن رو داره!

پ. ن. ۱ داکوتا جانسن نشون می ده که بازیگره و حالا که از زیر سایه چرندیات خاکستری بیرون اومده، می تونه به عنوان یک بازیگر جدی مطرح بشه

پ. ن. ۲ من دربست قبول می کنم که اگر کریس همزورت رهبر یک کالت باشه، دخترهای ۱۵ ساله براش خودکشی می کنند. اما کاش کارگردان بهش تذکر داده بود که یک جاهایی از اغراق بازی اش کم کنه. با وجود اینکه هنوز خوبه، گاهی زیادی گل درشتش می کنه و عضلاتش نمی تونه توجه آدم رو از ضعف های شخصیت پردازی منحرف کنه!

پ. ن. ۳ سینتیا اریوو به زودی شهرت مریل استریپی پیدا می کنه! باور کنید!

پ. ن. ۴ جف بریجز می تونه هر فیلمی رو دیدنی کنه!

پ. ن. ۵ فکر کنم باید از تینا فی تشکر کنیم که به جان هم نقش کمدی داد و کلیشه مردانگی سمی این آدم رو شکست. این روزها تو فیلم های متفاوتی ظاهر می شه و هر بار بهتر از بار قبل!

پ. ن. ۶ در حالیکه اصلا انتظارش رو نداشتم،  داستان و بازی لویس پلمن به شدت جذبم کرد!

پ. ن. فکر کنم تک نویسی های بالا نشون می ده که فیلم چه گروه بازیگران محشری داره!

Bohemian Rhapsody

Director
Brian Singer
Starring
Rami Malek
Lucy Boynton
2:14, USA, 2018

یک فیلم نسبتا خوب با زمانبندی مناسب، شوخی های به جا، یک عالمه موسیقی محشر کویین و بازی خارق العاده رامی ملک درباره فرخ بلسر. [نشناختین؟ اسم اصلی فردی مرکیوری.  فیلم روی نژادش و زرتشتی بودنش کم و بیش تاکید می کنه. حتی به سه فرمان زرتشت هم  اشاره می کنه.] حقیقتش مطمئن نبودم که می خوام فیلم رو ببینم. با وجود ارادت خاص به رامی ملک مخصوصا مستر ربات که حرف نداره، عدم شباهتش با فردی مرکیوری برام مساله بود. مخصوصا که ساشا برن کوهن انتخاب اول [و منطقی تری!] بود. 



از اون ور، براین سینگر یکی در میون فیلم خوب می سازه. از اون ور تر، آخه چطوری می شه یک چهره و صدای دیگه رو به جای چهره و صدای شدیدا شناخته شده مرکیوری جا زد. همه این مشکلات با تریلر یک دقیقه ای فیلم حل شد! انرژی ای که رامی ملک به فیلم آورده توی همون تریلر قانع ام کرد که این نقش کاندیدای اسکارش می کنه و شب افتتاحیه تو سینما بودم. الحق که آقای ملک ناامیدم نکرد!

از همون صحنه اول، رامی ملک با چنان شوری، فردی رو به تصویر می کشه که نمی تونین دوستش نداشته باشید.  اصلا قیافه رو بی خیال می شید، به کلاه گیس ها وقعی نمی نهید و دندون هایی که گاهی طفلک به سختی سعی می کنه تو دهنش نگه داره به چشمتون نمیاد. مرکیوری ای که ملک  به تصویر می کشه به شدت قابل باوره و نمیشه باهاش همراه نشد و دوستش نداشت. گروه صدا هم یک معجزه ای کرده که  تفاوت صدای مالک و مرکیوری  به حداقل رسیده و تا نمی رسیم به لایو اید و صدای خود مرکیوری روی بزرگترین کنسرت راک که همه عالم حفظنش نمیاد، به چشم نمیاد و خداییش اون صحنه ها اوج بازی ملک هست.




 تکرار می کنم که همه این کنسرت رو و حرکت های مرکیوری رو حفظ اند و بعضی وقت ها آدم یادش می ره که ملک، مرکیوری نیست. وقتی فهمیدم این کنسرت رو روز اول فیلمبرداری کردند و  براین می و راجر تیلر هم حاضر بودند، کلی دلم برای بازیگر طفلکی سوخت!
 
 خلاصه که ملک انقدر محشره که کلاه گیس و دندون ها و کارگردانی گاهی فیلمفارسی ای سینگر رو چندین درجه بالا می بره.  در سانسی که من دیدمش. مردم آخر فیلم غوغا کردند و برای فیلمی یه یک شاهکار زندگینامه ای مثل آمادئوس فرمن هم نیست. درست حدس زده بودم. رامی برای این اجرا باید نامزد اسکار بشه!!

پس نوشت ۱   لوسی بویدن جدا باید یک نقش جدید پیدا کنه. من همه فیلم هاشو دوست دارم. اما تو همه اشون، دختر خوشگله است که الهه الهام یه موسیقی دان می شه!!

پس نوشت ۲   حتی در  فیلمی درباره فردی مرکیوری تعداد شات های روابط دگرجنس خواه از  همجنس خواه بیشتره! کی می خوایم عوض بشیم پس؟

پس نوشت ۳ اگر مستر ربات و پسیفیک رو ندید، ببینید.  هر دو عالی اند و نه فقط به خاطر رامی ملک! فیلمنامه مستر ربات حرف نداره!

پس نوشت ۴  لباس های رامی ملک تو سه تا فصل مستر ربات عوض نمیشه!! تو این فیلم کم کم ۵۰۰ دست لباس داره!!

A Star Is Born

Director
Bradley Cooper
Starring
Lady Gaga
Bradley Cooper
2:16, USA, 2018

من  واقعا به نیت دوست داشتن فیلم رفتم سینما. هم فیلم های قبلی رو دوست دارم. هم لیدی گاگا. انصافا هم لیدی گاگا بسیار خوبه. اما فیلمنامه و شخصیت ها قانع کننده نیستند.   کم هزینه بودن فیلم به ضررش تموم شده و بردلی کوپر  تکلیف رو معلوم نمی کنه که می خواد درام بسازه یا فیلم واقع کرای مستقل. بعضی از آهنگ ها قشنگ اند و حتما یکی شون نامزد اسکار خواهد شد و لیدی گاگا فیلم رو دیدنی کرده. اما حیف که این ستاره به پای ستاره های قبلی نمی رسه. 

The Sisters Brothers

Director: 
Jacque Audiard
Starring
John C. Reilly 
Joaquin Phoenix 
121 min. 2018

یک نمونه قابل توجه از یک تریلر عالی که می تونه تماشاچی رو به سینما بکشونه و یه فیلم دراز و کم و بیش بی سر و ته رو بهش قالب کنه. ۲ ساعت این فیلم، هزار ساعت طول کشید و آخرش یک عالم از سوال ها بی جواب موند.بازیگران عالی فیلم با این فیلمنامه عجیب کاری از دستشون بر نیومده و تدوینکر فیلم انگار دلش نیومده هیچی رو دور بندازه. شاید یک تدوین دوباره و نیم ساعت کمتر بتونه فیلم رو دیدنی کنه.  من واقعا دلم می خواد بدونم اون کانادایی هایی که نامزد بهترین فیلم انتخاب مردم. کردنش چی فکر می کردن؟ 

Blackkklansman

Director
Spike Lee  

Starring
David John Washington  
Adam Driver

2h15, USA, 2018

این فیلم دوباره داغ دلم رو تازه کرد که چقدر جای فیلم های این جوری تو سینمای امروز خالیه.  فیلم یکی از بهترین های ساله و بسیار به موقع در دورانی که تمایلات نژادپرستی طبیعی شده و راست افراطی همه جا در حال قدرت گرفتنته. مهم تر از همه، فیلم براساس یک ماجرای باورنکردنی ولی واقعیه!! روزهای اولی که تیزرش اومد، فکر کردم عجب ایده کمدی محشری و کمی بعد فهمیدم که ران استالورث واقعا وجود داره و واقعا عضو کوکلوکس کلن ها بوده!!!  فیلم ترکیب محشری از کمدی و تراژدیه و همین فرمول شکسپیری چنان واقعیت رو می کوبه تو صورت آدم که تو سانسی که من فیلم رو دیدم، تماشاگران بعد از تمام شدن فیلم مبهوت سر جاشون نشسته بودند. 

در کل، داستان و ریتم فیلم حرف نداره. کارگردان اسپایک لی هست و اگر یک فیلم ازش دیده باشید، کیفیت کارش رو می شناسید. دیوید جان واشنگتن در سال دوم بازیگری حرفه اش به احتمال زیاد  کاندیدای اسکار می شه.  ادم درایور بار دیگر ثابت می کنه که چه استعداد یگانه ایه و در حال تبدیل شدن به یک رابرت دنیروی تازه است و توفر گریس در نقش دیوید دوک غوغا می کنه.  طفلک الان دو ماهه که تو هر مصاحبه تاکید می کنه که نژادپرست نیست و اصلا از دیوید دوک خوشش نمیاد. به هر حال، فیلم دیدنی و کاملا به موقع است. ببینیدش.

وقتی پستچی یکبار در می زند ...

خوشبختی یعنی اینکه آقای پستچی در بزنه و از دیدن بسته دوم که منتظرش نیستی، شگفت زده بشی و بازش کنی و ببینی تمام کتاب های بهرام بیضایی رو برات فرستادن!!

پ. ن. کتاب ها رو خودم پیدا کردم، اما خریدن و فرستادنشون به عهده بستگان بود و طول کشید.  چقدر دلم برای این دنیا، این زبان وزین و این  دیدگاه یگانه تنگ شده بود. تا مدتی، اوقاتم با گلتن و ورتا و زن آسیابان و  دردی و فردوسی سپری خواهد شد.

شما را درود می فرستم، 

شما چهار چهره آن بانوی بی آهو را

که نگاهش همواره بر من است.

مادرم که تا مرا خواست، از آب گذشت.

سودابه که تا مرا خواست، آتشی برافروخت.

فریور ارجمند که تا مرا خواست چون باد گذشت.

و تو فریگیس که تا مرا خواستی 

خاک  بی ارج، سیاوشکرد شد.

Ocean's Eight

Director
Garry Ross

Starring
Sandra Bullock
Cate Blanchett

1:50, USA, 2018

اولین چیزی که در تریلر فیلم جلب توجه می کنه، اینه که فیلم یک برگردون کاملا از 

Ocean's Eleven

هست. انگار همون فیلمنامه رو برداشتند و اسم جرج کلونی رو خط زدند و نوشتند سندرا بولاک! (بگذریم که فیلم اصلی هم فیلمنامه آنچنانی نداشت. کلونی دوستاش رو تو ویلاش جمع کرده بود. بعد گفته بود حالا برا سرگرمی یک فیلم هم بسازیم!) اما فیلم جذاب و سرگرم کننده و به شدت مدیون گروه بازیگران معرکه ایه که یک فیلمنامه به شدت  نخ نما رو دیدنی کردند.  حتی پیش پا افتاده ترین نقش فیلم هم معرکه بازی شده. من تا یه ربع داشتم کلنجار می رفتم که اینا ریچارد ارمیتج رو اوردن برا قیافه اش!! نمی دوندند این آدم چه کن فیکونی می تونه بکنه؟ تاترهاش رو ندیدند آیا؟ خلاصه، دیدن سندرا بولاک  و کیت بلانچت و مندی کیلینگ و سارا پلسن و هلنا بونهام کارتر و ان هتوی و ریحانا و .. در کنار هم  انقدر جذاب هست که ادم رو دو ساعت تو سینما نگه داره و البته فیلم یک حضور کوتاه جرج کلونی رو کم داره! باید آخر فیلم سر و کله اش پیدا می شد. حیف ...

Antman and the Wasp

Director
Peyton Reed



Starring
Paul Rudd
Evangeline Lily

1:58, USA, 2018

بیستمین فیلم مارول، کمدی خوبیه. البته نه به خوبی فیلم قبل، اما همچنان طراوت فیلم قبل رو داره و بعد از 

 Infinity War

که همه طرفداران مارول رو با خاک یکسان کرد (در بعضی از سانس ها، بچه ها گریه می کردند. یکی از دوستان می گفت صدای یه پسربچه رو شنیده که ته فیلم با غصه پرسیده مگه ابرقهرمانان هم می میرند؟) به شدت  چسبید. می تونید این رو به حساب عشق جاودانه من به پال راد و ارادت عظیمم به مایکل پنیا هم بگذارید. خداییش اون سکانس پال راد در نقش میشل فایقر و داستان تعریف کردن های مایکل پنیا حرف نداره. دخترک فیلم هم یکی از بهترین کودک بازیگرهای چند سال اخیره!! یه جاهایی از پال راد هم بهتره!

و البته فیلم ضعف همه فیلم های مارول رو هم داره. ضد قهرمان ها به یاد ماندنی نیستند.  حداقل می شه امیدوار بود که تنوس رو چند تا فیلم نگه دارند.

The Boss Baby

Director

Hendel Butoy

Tom McGrath

Starring

Alec Baldwin

Miles Christopher Bakshi

1:37, USA, 2017

فیلم بالاتر از حد انتظار من بود. اصولا زندگی مخفی حیوانات خانگی انتظار من از کارتون های امسال رو به زمین کوبید! به هر حال، انیمیشن فیلم دیدنیه و اصولا موضوعش بامزه است. فکر کنم اولین باریه که ورود بچه دوم رو از دید بچه اول  و انقدر با جزییات می بینیم. همه کات هایی که دنیا از دید تیم  نشون می دهند، محشرند. 

Moonlight

Director
Barry Jenkins

Starring
Mahershala Ali
Sharif Earp

1:51, USA, 2016

یک فیلم خوب و واقعی. انقدر واقعی که اصلا به تماشاگر باج نمی ده.  کارگردانی دقیق، بازی های قدرتمند و ساختار به شدت حساب شده. می شه  فیلم رو دوست داشت یا نداشت. اما از اون فیلم هاست که ساخته شدنش اتفاق بزرگیه و  واقعا به حق جایزه بهترین فیلم رو برده. از لالالند که واقعا بهتره.  

Hidden Figures

Director 
Theodore Melfi

Starring
Taraji P. Hansen
Octavia Spencer

2:07, USA, 2017

یک فیلم خوب و بر اساس یک داستان واقعی. از بعضی موارد هالیوودی اش که فاکتور بگیریم، فیلم سرگرم کننده و دوست داشتنی ای هست. تازه من برای اولین بار داستان رو شنیدم که سه تا زن  ریاضیدان سیاهپوست  مسوول محاسبات بین سیاره ای ناسا بودند، اونم  تو دورانی که هنوز سیاهپوست ها مجبور بودند از دستشویی ها و مکان های عمومی جدا استفاده کنند.

 فیلم دیدنیه نه فقط به خاطر داستانش که به خاطر سه تا شخصیت قدرتمند و بازی های دیدنی هنسن، اسپنسر و مونای. اخرین باری که یه فیلم با سه تا شخصیت زن قوی دیدین کی بوده؟

Logan

Director
James Mangold
Starring
Hugh Jackman
Patrick Stewart
2:21, USA, 2017

لوگن خداحافظی معرکه هیو جکن با دنیای ایکس من هست. فیلم لوگنی آسیب پذیر و به آخر خط رسیده رو به تصویر می کشه و جکمن با وقار با نقش هفده ساله ولورین  خداحافظی می کنه. فیلم بسیار واقعیه و  گاهی اوقات به شدت بیننده رو اذیت می کنه. از درگیری های باله وار سوپرهیرویی خبری نیست. این جنگه. به همون شکلی که هست. خونین و حال به هم زن و لوگن دیگه ابرقهرمان فیلم اول نیست، زخمی و ترحم برانگیزه.  خلاصه اینکه فیلم خوبیه.

صحنه ای که دوست دارم

تقریبا همه صحنه های استوارت و جکمن

وقتی لورا که جمله های شین رو برای خداحافظی با پدرش تکرار می کنه و آروم آروم اشک می ریزه.

وقتی لورا صلیب روی قبر رو بیرون می کشه و مایل نصبش می کنه که شبیه ایکس باشه. 

بهترین جمله فیلم

Don't be what they made you.

Split

Director
M. Night Shaymalan

Starring
James McAvoy
Anya Taylor-Joy

1h57, USA, 2016

اعتراف می کنم که فقط به خاطر دیدن جیمز مکوی در بیست و سه نقش متفاوت رفتم سینما. اعتراف می کنم که انتظار یکی از اون ایده درخشان و چرخش داستانی چرند در ۵ دقیقه آخر شایمالانی بودم که رسما حال تماشاگر رو می گیره و باز اعتراف می کنم که غافلگیر شدم. بازی مکوی به همون خوبی بود که انتظارش رو داشتم. یک سکانس ۵ دقیقه ای که هر ۹ شخصیت به هم تبدیل می شن انقدر خوب بود که نه فقط من که نصف نقدهایی که خوندم پرسیده بودن چطور این سکانس رو کسی ندید و راین گاسلینگ برای خوش تیپ بودن در لالالند کاندید اسکار شد؟  (کاندید شدن حقش بود اما نه برای لالالند، برای  

Nice Guys)

 نقش های مقابل مکوی هم همه محشرند، هم بتی  باکلی و هم انیا تیلر جوی اما دخترهای دوم و سوم چنگی به دل نمی زنن هرچند در فیلمنامه هم جایی ندارند.

وقتی فیلم داشت به آخر می رسید و صحبت هیولا می شد، جیغم رفت هوا که شایمالان!! بازم یه تریلر خوب رو گند می زنه حالا!! این فیلم که فانتزی نبود!! چرررررراااااا؟ و آی جیغم از شادی هوا رفت وقتی تگ فیلم رو پرده اومد و بروس ویلیس گفت مستر گلس!!!  اسپلیت یکی از محدود فیلم هایی که تا لحظه آخر آخر آخر نمی فهمید که دنباله فیلم قبلی شایمالان

Unbreakable 

هست. اگر فیلم رو در سینمایی که تماشاگرها فیلم قبلی رو دیدن ببینید، همه آخر فیلم جیغ می زنن. نقدهایی که من دیدم هم از همین تجربه می گفتن. بعضی ها اشاره کرده بودن که تم موسیقی 

Unbreakable

از لحظه ای که تگ شروع می شه باعث شده آماده پرده برداری نهایی باشند و خیلی خوره تر ها، پوسترهای دو فیلم رو کنار هم گذاشته بودن و فهمیده بودن که شکستگی روی دو پوستر، رو مرزهای کناری به هم می پیوندد. حالا که آدم خوبه و آدم بده معرفی شدند (با پونزده سال فاصله! ولی خب به هر حال!!) باید دید که  آقای کارگردان برای رویارویی شون چه نقشه ای داره!!

پ. ن. یه جایی فیبی سعی می کنه به مانیکا کمک کنه که بر احساس شکستی که مادرش با گفتن باز یک کار مانیکایی کردی بهش می ده، غلبه کنه و می گه معنی کار مانیکایی رو عوض کنیم. از این به بعد وقتی یه کاری به نتیجه می رسه بگیم کار مانیکایی!! حالا شایمالان با این فیلم معنی غافلگیری  شایمالانی رو عوض کرده!! خدا کنه با فیلم بعدی برنگرده به معنای قبلی!!

به یک بستنی چکه کن جهت دیدن فیلم های چرند نیازمندیم!!

 داشتم  رو یوتیوب نقدهای فیلم جدید آقای خاکستری رو می دیدم (از آدمی که ویدیوهای پاپ رو نمی بینه ولی آهنگ های هجوشون رو از حفظه، چه انتظاری دارید؟)  و دوستان مجازی که فیلم رو دیده بودند و از چرندی اش از خنده غش کرده بودن و سینما رو به هم ریخته بودن. دلم برای روزهایی که این  کار، حرفه اصلی من و بستنی چکه کن محسوب می شد، تنگ شد. فیلم چرند دیدن و تا حد انفجار خندیدن!! چند بار سینما رو به هم ریخته باشیم یا از طرفداران غیرتی آقای کیمیایی ناسزا دریافت کرده باشیم، خوبه؟ با همه اینا برای چرندیات حدی هم قایل بودیم. مثلا آخرش هم توتیا (نخیر!! اینجوری نوشته می شه!!) رو ندیدیم یا یکی دو بار فیلم های آقای گلزار در همون ۵ دقیقه اول  انقدر به شعورمون توهین کردن که عطاشون رو به لقاشون بخشیدیم!!) دیدن سینما دوستانی که همون طور که  ما تکرار می کردیم قاتل در نمی زند چون خودش کلید دارد و ریسه می رفتیم، ادای آقای خاکستری رو در میارن که یک بار کاری که بهت می گن رو انجام بده و غش می کن، لذت بخشه. تازه دارم می فهمم که علاقه من به 

Honest Trailers

و گروه سازنده اش که سلیقه فیلمی شون بسیار با من متفاوته از کجا میاد. این ورا خیلی کم اتفاق می افته که فیلم انقدر چرند باشه که بشه بهش خندید. حتی فیلم های تجاری هم خوش ساخت و حداقل سرگرم کننده اند. برای چرند دیدن و خندیدن باید به سوپ اپراها و ریالتی شوها پناه برد و این برنامه ها پایین خط مرزی من برای چرندیات اند. به هر حال، این روزها ویدیوهای نقد آقای خاکستری انقدر بامزه اند که من گاهی یک ویدیو رو چند بار می بینم و با گروهی دوست مجازی به فیلمی که ندیده ام می خندم!!

پ. ن. بی ربط. اگر مثل من یکی از دغدغه های زندگی تون  (خودتون چشم هاتون بچرخونین لطفا!!) این بوده که ریسه رفتن ریشه اش چیه؟ و چرا هیچ واژه ای شبیه اش نیست،  واژه لاتینه و به معنای خندیدن!! از اون لحظاتی لامپ بالاسری لاتین خوندن که ناگهان یک رابطه رو کشف می کنی و تا آخر روز یه چوب لباسی تو دهنت گیر می کنه!! 

Arrival

Director
Denis Villeneuve

Starring
Amy Adams
Jeremy Renner

1:56, USA, 2016

فیلم رو دوست دارم. زرق و برق فیلم های علمی تخیلی رو نداره.  تصاویر چشمگیرند. تا نیم ساعت آخر هیچ چیز رو لو نمی ده و کلا ایده اینکه بیگانگان میان که ما رو - ما انسان هایی که بلد نیستیم با هم حرف بزنیم رو - وادار کنن، با هم گفتگو کنیم، زیباست.

  

چند جا رو یوتیوب دیدم ملت پایان فیلم رو توضیح داده بودند یا  گله کرده بودن که مبهمه و به خودم شک کردم. بعد توضیحاتشون رو دیدم و به هوش ملت شک کردم. فیلم تا ته چیزی رو لو نمی ده، اما پایانش واضح هست. تازه من یه کم تو ذوقم خورد که همین. اما بعد که بهش فکر کردم دوستش داشتم. اینکه یادگیری زبان های جدید باعث سیناپس های جدید بشه و باعث بشه مفاهیم اون زبان رو درک کنی، جذابه. تا حد زیادی هم درسته.

نکته بامزه اینکه برای اولین بار از وقتی من یادم میاد، مرد فیلم

eye candy 

هست. یعنی منتظر هیچ عمل قهرمانانه ای از جرمی رنر نباشید، قهرمان ایمی ادمز هست! طفلک رنر یکی از تابلوترین جمله های فیلم رو هم داره که شگفتی این سفر ملاقات با بیگانه ها نبود، دیدن تو بود که خیلی گل درشته! یک کمی هم آدم باهاش مشکل پیدا می کنه وقتی می فهمه در آینده چه واکنشی نشان خواهد داد!

ویلنو کارگردان سیکاریو بود که حرف نداشت ، من اصلا به خاطر اون فیلم رفتم دیدن این یکی. حالا با دیدن این یکی خیالم راحت شد که ویلنو چه انتخاب درستیه برای بازسازی 

بلید رانر! هر چند به نظر من بلید رانر نیازی به بازسازی نداره!!

پ. ن. نامربوط.  پنجاه طیف خاکستری باید جایزه خنده دارترین تیزر رو بگیره. هر سال وقتی تیزر این شاهکار  هنری میاد، من تو سینما به خنده می افتم.  فرانسه اش که اصلا دو برابر بامزه است. آخه کدوم نابغه ای این جمله پرمغز رو نوشته که باهات شام می خورم چون گشنمه!! هالیوود واقعا به ملت برای نوشتن چنین خزعبلاتی پول می ده؟ مردم واقعا وقت می گذارن چنین چیزی رو می بینن؟